นิทานก่อนนอน สั้นๆ พร้อมข้อคิด: อ่านฟรี 5 เรื่อง และวิธีอ่านให้ลูกฟังให้สนุก

ในทุ่งหญ้าข้างหมู่บ้าน มีกระต่ายน้อยตัวหนึ่งชื่อปุยฝ้าย ขนขาวนุ่มเหมือนก้อนเมฆ วันหนึ่งคุณยายเต่าให้เมล็ดมะม่วงแก่ปุยฝ้ายหนึ่งเมล็ด แล้วบอกว่า “ปลูกไว้นะหลาน วันหนึ่งหลานจะได้กินมะม่วงหวานๆ จากต้นของตัวเอง”

ปุยฝ้ายดีใจมาก รีบขุดหลุม วางเมล็ดลงไป กลบดิน แล้วรดน้ำจนชุ่ม จากนั้นก็นั่งจ้องดินอยู่ตรงนั้น “ออกมาสิ ต้นมะม่วง ออกมาเร็วๆ” ปุยฝ้ายพูด แต่ดินก็ยังเงียบอยู่อย่างนั้น

เช้าวันต่อมา ปุยฝ้ายวิ่งมาดูอีก ก็ยังไม่มีอะไรงอก วันที่สามก็ไม่มี ปุยฝ้ายเริ่มใจร้อน “หรือเมล็ดจะหลับอยู่นะ” ปุยฝ้ายคิด แล้วก็เกือบจะขุดดินขึ้นมาดู แต่นึกถึงคำของคุณยายเต่าได้ว่า “ของดีๆ ต้องใช้เวลา”

ปุยฝ้ายจึงตัดสินใจรอ ทุกเช้าปุยฝ้ายรดน้ำ ทุกเย็นปุยฝ้ายถอนหญ้าที่ขึ้นแซม และร้องเพลงเบาๆ ให้เมล็ดฟัง จนวันหนึ่งมีใบเล็กๆ สีเขียวอ่อนสองใบโผล่พ้นดินขึ้นมา “ว้าว ต้นมะม่วงของฉัน” ปุยฝ้ายกระโดดไปรอบๆ อย่างดีใจ

ฝนตกแล้วก็หยุด หน้าร้อนผ่านไปแล้วก็กลับมา ต้นมะม่วงค่อยๆ สูงขึ้นทีละนิด ปุยฝ้ายก็ค่อยๆ โตขึ้นเหมือนกัน จนวันหนึ่ง ต้นมะม่วงสูงกว่าหลังคาบ้าน และมีลูกมะม่วงสีเหลืองห้อยเต็มกิ่ง

ปุยฝ้ายเก็บมะม่วงลูกแรกไปให้คุณยายเต่า แล้วแบ่งให้เพื่อนๆ ในทุ่งหญ้าคนละชิ้น ทุกคนบอกว่าเป็นมะม่วงที่หวานที่สุดที่เคยกินมา ปุยฝ้ายยิ้มแล้วบอกว่า “มันหวานเพราะฉันรอมันมานานแสนนาน”

ช้างน้อยพลอยเป็นช้างที่ขี้อายที่สุดในโขลง เวลาเพื่อนๆ ชูงวงร้องแปร๋นๆ แข่งกันว่าใครเสียงดังกว่า พลอยจะยืนหลบอยู่หลังแม่ เพราะกลัวว่าถ้าร้องออกไป เพื่อนจะหัวเราะ

“ลองร้องดูสิพลอย” แม่ช้างชวน พลอยส่ายหัว “หนูทำไม่ได้หรอกแม่ เสียงหนูเบานิดเดียว” แม่ช้างลูบหัวพลอยด้วยงวงแล้วบอกว่า “ไม่เป็นไรจ้ะ วันไหนที่หนูพร้อม เสียงของหนูจะออกมาเอง”

บ่ายวันหนึ่ง ช้างทั้งโขลงพากันไปอาบน้ำที่ลำธาร ผู้ใหญ่ลงไปเล่นน้ำตรงที่ลึก ส่วนพลอยกับลูกลิงจ๋อนั่งเล่นอยู่บนโขดหินริมน้ำ จ๋อชอบปีนป่าย เลยปีนออกไปที่ปลายกิ่งไม้ซึ่งยื่นออกไปเหนือน้ำ

ทันใดนั้น กิ่งไม้ก็ดังแกร๊ก แล้วหักลงไปในน้ำ จ๋อเกาะกิ่งไม้ไว้แน่น ลอยห่างออกไปเรื่อยๆ “ช่วยด้วย!” จ๋อร้อง แต่เสียงของจ๋อเล็กเกินไป ผู้ใหญ่ที่เล่นน้ำอยู่ไกลๆ ไม่มีใครได้ยินเลย

พลอยตัวสั่น หัวใจเต้นตึกตัก พลอยรู้ว่าตอนนี้มีแค่พลอยคนเดียวที่เห็นจ๋อ พลอยหลับตา สูดลมหายใจเข้าไปลึกที่สุด ชูงวงขึ้นสูง แล้วร้องออกมาสุดเสียง “แปร๋นนนนนน!”

เสียงของพลอยดังก้องไปทั่วลำธาร ผู้ใหญ่ทุกตัวหันมา พ่อช้างรีบเดินลุยน้ำไปใช้งวงช้อนจ๋อขึ้นมาไว้บนหลังได้ทัน จ๋อเปียกโชกแต่ปลอดภัย ทุกคนหันมามองพลอย ไม่มีใครหัวเราะเลยสักคน มีแต่คนบอกว่า “ขอบใจนะพลอย เก่งมาก”

คืนนั้นพลอยนอนซุกข้างแม่ แล้วกระซิบว่า “แม่จ๋า หนูไม่รู้เลยว่าหนูร้องได้ดังขนาดนั้น” แม่ช้างยิ้ม “ความกล้าอยู่ในตัวหนูมาตลอดจ้ะ มันแค่รอวันที่หนูต้องใช้มัน”

หน้าหนาวปีนั้นอากาศเย็นกว่าทุกปี หมีน้อยภูผาเก็บน้ำผึ้งไว้ในบ้านถ้ำหลายโหล ทุกวันภูผาจะกินน้ำผึ้งคำเล็กๆ แล้วนั่งผิงไฟอย่างมีความสุข

วันหนึ่ง มีเสียงเคาะประตูก๊อกๆ เป็นกระรอกน้อยตัวสั่นงันงก “ภูผาจ๋า ลมพัดรังของฉันพัง อาหารที่เก็บไว้หายหมดเลย ขอฉันพักที่นี่สักคืนได้ไหม” ภูผาเปิดประตูรับ แล้วแบ่งน้ำผึ้งให้กระรอกหนึ่งถ้วย

วันต่อมา นกกระจอกสองตัวบินมาขออาศัย แล้ววันถัดมาก็มีหนูนาอีกสามตัว ภูผาแบ่งน้ำผึ้งให้ทุกคน จนน้ำผึ้งเหลืออยู่โหลเดียว ภูผามองโหลสุดท้ายแล้วคิดหนัก “ถ้าแบ่งอีก ฉันอาจไม่มีพอกินจนหมดหน้าหนาว”

คืนนั้นภูผานอนไม่หลับ ได้ยินเสียงหนูนาตัวเล็กที่สุดกระซิบกับแม่ว่า “แม่จ๋า หนูหิว” แม่หนูนาตอบว่า “ทนอีกนิดนะลูก พรุ่งนี้แม่จะออกไปหาเมล็ดหญ้าให้”

ภูผาลุกขึ้น เปิดโหลน้ำผึ้งโหลสุดท้าย แล้วเรียกทุกคนมานั่งล้อมกองไฟ “มากินด้วยกันเถอะ” ภูผาพูด ทุกคนกินน้ำผึ้งคนละคำ แล้วเล่าเรื่องสนุกๆ ให้กันฟังจนดึก บ้านถ้ำที่เคยเงียบเหงาเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ

เช้าวันรุ่งขึ้น ภูผาตื่นมาเจอสิ่งที่ไม่คาดคิด กระรอกออกไปหาลูกนัทมาให้กองหนึ่ง นกกระจอกคาบผลไม้ป่ามาวางไว้ หนูนาขนเมล็ดข้าวมาเต็มกระบุง ทุกคนช่วยกันหาอาหารมาแบ่งกัน

หน้าหนาวปีนั้น ไม่มีใครหิวเลยสักคน และภูผาก็ได้รู้ว่า การแบ่งปันไม่ได้ทำให้ของของเราน้อยลง แต่ทำให้เรามีเพื่อนมากขึ้น และเพื่อนก็พร้อมจะแบ่งปันกลับมาให้เราเหมือนกัน

ริมคลองหลังหมู่บ้าน มีหิ่งห้อยอาศัยอยู่บนต้นลำพูเป็นร้อยตัว ทุกคืนพวกมันจะกะพริบแสงพร้อมกัน จนต้นลำพูดูเหมือนมีดาวลงมาเกาะเต็มกิ่ง

หิ่งห้อยตัวที่เล็กที่สุดชื่อหิ่งหิ่ง แสงของหิ่งหิ่งเล็กและจางกว่าเพื่อนๆ เวลาเพื่อนกะพริบพร้อมกัน แสงของหิ่งหิ่งก็กลืนหายไปจนมองไม่เห็น หิ่งหิ่งจึงคิดว่า “ฉันจะส่องแสงหรือไม่ส่องก็ไม่ต่างกัน ไม่มีใครสังเกตหรอก”

คืนหนึ่ง หิ่งหิ่งเลยไม่ยอมส่องแสง แอบไปนั่งเงียบๆ อยู่บนใบหญ้าริมตลิ่ง ขณะนั้นเองก็ได้ยินเสียงสะอื้นเบาๆ เป็นลูกเป็ดตัวน้อยที่พลัดหลงจากแม่ ยืนตัวสั่นอยู่ในพงหญ้าที่มืดสนิท

“หนูมองไม่เห็นทางกลับบ้านเลย” ลูกเป็ดร้องไห้ หิ่งหิ่งมองไปที่ต้นลำพู แสงของเพื่อนๆ อยู่ไกลเกินไป ส่องมาไม่ถึงพงหญ้าตรงนี้ หิ่งหิ่งจึงรวบรวมแรงทั้งหมดที่มี แล้วเปิดแสงดวงเล็กๆ ของตัวเองขึ้นมา

แสงนั้นเล็กนิดเดียว แต่ในความมืดสนิท มันสว่างพอให้ลูกเป็ดมองเห็นทางเดินแคบๆ ข้างหน้า “ตามฉันมานะ” หิ่งหิ่งบอก แล้วบินนำไปช้าๆ ทีละนิด ผ่านกอหญ้า ข้ามรากไม้ จนถึงริมคลองที่แม่เป็ดกำลังร้องเรียกหาลูกอยู่

แม่เป็ดโอบลูกไว้ใต้ปีก แล้วหันมาขอบคุณหิ่งหิ่ง “ถ้าไม่มีแสงของหนู ลูกฉันคงหลงอยู่ในความมืดทั้งคืน” หิ่งหิ่งรู้สึกอุ่นวาบไปทั้งตัว

หิ่งหิ่งบินกลับไปที่ต้นลำพู แล้วกะพริบแสงพร้อมเพื่อนๆ อีกครั้ง คราวนี้หิ่งหิ่งไม่สนใจแล้วว่าแสงของตัวเองจะเล็กแค่ไหน เพราะรู้แล้วว่าแสงเล็กๆ ก็ช่วยให้ใครบางคนกลับบ้านได้

เมื่อพระอาทิตย์ตกดิน ฟ้าเปลี่ยนเป็นสีส้ม แล้วค่อยๆ กลายเป็นสีน้ำเงินเข้ม ในบ้านหลังเล็กริมทุ่ง หนูน้อยชื่อน้ำใสอาบน้ำเสร็จแล้ว ใส่ชุดนอนลายดาว นั่งอยู่บนเตียงกับแม่

“ก่อนนอน เรามาบอกราตรีสวัสดิ์กับทุกคนกันไหม” แม่ชวน น้ำใสพยักหน้า แล้วมองออกไปนอกหน้าต่าง “ราตรีสวัสดิ์นะต้นมะม่วง ขอบคุณที่ให้ร่มเงาตอนหนูเล่นวันนี้” ลมพัดผ่าน ใบมะม่วงไหวเบาๆ

“ราตรีสวัสดิ์นะเจ้าด่าง” น้ำใสหันไปทางหมาที่นอนขดอยู่หน้าประตู “ขอบคุณที่วิ่งเล่นกับหนูตอนเย็น” เจ้าด่างกระดิกหางสองที แล้วหลับตาลง

“ราตรีสวัสดิ์ค่ะคุณพ่อ ขอบคุณที่ทำไข่เจียวอร่อยๆ ให้กิน” น้ำใสตะโกนเบาๆ ไปทางห้องนั่งเล่น พ่อตอบกลับมาว่า “ราตรีสวัสดิ์จ้ะลูก ฝันดีนะ” น้ำใสยิ้ม แล้วกอดตุ๊กตากระต่ายไว้แน่น

น้ำใสมองขึ้นไปบนฟ้า เห็นพระจันทร์ดวงกลมโตและดาวมากมาย “ราตรีสวัสดิ์นะพระจันทร์ ขอบคุณที่ส่องแสงให้บ้านเราไม่มืด ราตรีสวัสดิ์นะดาวทุกดวง” แม่ถามว่า “วันนี้มีเรื่องอะไรที่ทำให้หนูมีความสุขที่สุดจ๊ะ”

น้ำใสคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ตอนที่หนูกับแม่ทำขนมด้วยกันค่ะ แล้วก็ตอนที่หนูช่วยพ่อรดน้ำต้นไม้” แม่ยิ้ม “แม่ก็มีความสุขที่สุดตอนนั้นเหมือนกัน” แล้วแม่ก็ห่มผ้าให้น้ำใส ดึงผ้าห่มขึ้นมาถึงคาง

สุดท้าย น้ำใสหันมากอดแม่ “ราตรีสวัสดิ์ค่ะแม่ ขอบคุณที่เล่านิทานให้ฟังทุกคืน หนูรักแม่ที่สุดเลย” แม่หอมแก้มน้ำใส “ราตรีสวัสดิ์จ้ะคนเก่ง แม่รักหนูที่สุดเหมือนกัน” แม่ปิดไฟ เหลือแต่แสงจันทร์อ่อนๆ ส่องผ่านหน้าต่าง และน้ำใสก็หลับไปพร้อมรอยยิ้ม